Under Pressure

Ε, τι; Θέλει κι εξήγηση.. Δε νομίζω!
Αφιερωμένο σε αυτούς που δεν πιστεύουν στους ανθρώπους και στη δύναμη του συναισθήματος.. (" Ένας συνηθισμένος άνθρωπος κάτω από ασυνήθιστη πίεση"..άραγε πως θα αντιδρούσαμε;)

Η αρχή του τέλους της αρχής..

- "Αϋλήν.. αϋλήν.. Αϋλήν, καλά δεν μ’ακούς που σου φωνάζω;"
- "Ήμουν αφηρημένη κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο.. πάνω ψηλά στο λόφο"..
- "Χμμμ, η πόρτα έχει ανοίξει.. θα έρθεις;"
- "Δεν ξέρω.. δεν νομίζω.. Φοβάμαι.. Πήγαινε μόνος σου.. ναι, καλύτερα μόνος σου"..
- "Καλά λοιπόν"..


Η πόρτα που οδηγούσε.. προς τα κάτω, είχε ανοίξει.. Ναι, φαινόταν καθαρά η μεγάλη πέτρινη στριφογυριστή σκάλα.. γύριζε γύρω από τον εαυτό της έτσι όπως “κρεμόταν” μέσα στο κενό..

- "Αϋλήν.. δεν θα με βοηθήσεις;"
-………………………… (καμία απάντηση)

Κι έκανε το πρώτο βήμα.. έβαλε σιγά σιγά το κεφάλι μέσα από το άνοιγμα της πόρτας.. ένα ξύλινο , φαγωμένο από τα χρόνια κουφάρι πόρτας.. λίγο χαμηλό.. έσκυβες για να περάσεις.. και μετά σου ερχόταν η μυρωδιά της υγρασίας, της νύχτας.. της μουλιασμένης πέτρας….

Κατεβαίνει αλλά που πάει; Και τόσο σκοτάδι.. γιατί; Τακ τακ τακ, τα τακούνια χτυπούσαν πάνω στα πέτρινα σκαλοπάτια... Τακ τακ τακ…

Άκουγε τον ήχο να χάνεται σιγά σιγά η Αϋλήν (άϋλη)..
«Θέλω να τον βοηθήσω αλλά φοβάμαι» σκέφτηκε δυνατά...και έμεινε να κοιτάει έξω από το παράθυρο, πέρα στον καταπράσινο λόφο..

Είχε έρθει ο χειμώνας.. Έξω ο καιρός ήταν μουντός και φυσούσε, όχι δυνατά, αλλά να, εκείνο το κρύο αεράκι που σου θυμίζει, που σε ξυπνάει, που σε γεμίζει.. Και η Αϋλήν ήταν τυλιγμένη μέσα στο μάλλινο ριχτάρι της, γύρω από τους ώμους και την πλάτη της.. και χανότανε στη σκέψη της..

Τακ τακ… τα βήματά του ακούγονταν όλο και πιο μακρινά, κατάλαβε ότι δεν θα έκανε ούτε μια στιγμή πίσω.. ήθελε να κατέβει, ήθελε να περπατήσει τη στριφογυριστή πέτρινη σκάλα που οδηγούσε – άραγε που; κι ας το έκανε και μόνος του..

«Καλή τύχη» σκέφτηκε από μέσα της.. «καλή τύχη»..

Ανανέωση..

Πολύ δήθεν και πολύ "κλισέ" οι εκφράσεις που κυκλοφορούν το καλοκαιράκι ε; (ενώ τον χειμώνα..μμμμ τι να σου πω..) Κάτι "η τρέλα του καλοκαιριού", κάτι το "ονειρεμένες διακοπές", κάτι το "ασύλληπτο sex" ( ή πιο sic: "καλοκαιρινός έρωτας"), κάτι τα τραγούδια του Καρβέλα και της δεκαετίας του (#*@##!%^!!#@*..τα νεύρα μου...), κάτι το African look μαύρισμα (τόση αγάπη για την Αφρική ! ! μπράβο τα κορίτσια ! !) .. εεε δεν θέλει και πολύ να πάρεις τα βουνά...κυριολεκτικά και μεταφορικά..

Τέλος πάντων, καλή ξεκούραση, καλό άδειασμα από σκοτούρες και άγχη, τα ξαναλέμε τον Οκτώβριο γιατί ως γνωστόν στην Ελλάδα διακοπές κάνουμε και τον Σεπτέμβριο.. (Εσύ εκεί, πάλι τι σιγομουρμουρίζεις.."μμμ, καλά, σιγά τα πολλά αρθροσχόλια που έγραψες όλο το χρόνο, θα τα ξαναπούμε και τον Οκτώβριο..μμμ"... ) Τι να κάνω, σαν παιδί κι εγώ θέλω το χρόνο μου για παιχνίδια...και real life, που λέμε κι εμείς οι Έλληνες ! (Εε, John Pappas ?)

Android - An Open Handset Alliance Project

http://code.google.com/android/

Σε πιάνει μια αισιοδοξία, μια ανάταση, ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη...των άλλων! Γιατί εμείς έχουμε βάλει όπισθεν στο συλλογικό μας αυτοκινητάκι...
(Τι; Ποιος ρε; ΕΜΕΙΣ; Οι άλλοι πηγαίνουν ανάποδα !). Υπομονή και καλή επιτυχία στα παιδιά που πρωτεύουν, κυρίως σε σχέση με τον εαυτό τους, γίνονται καλύτεροι, αλλάζουν τις καταστάσεις και τους γύρω τους..

- "Μην νομίζεις , Χ , δεν αλλάζουν εύκολα οι άνθρωποι".. (Α)
- "Ποιος είπε ότι θέλω να αλλάξουν, να ονειρευτούν θέλω"..